» روزی را کی تقسیم می کنند ؟

روزی را کی تقسیم می کنند ؟

در سن ۱۸ سالگی در یک مغازه دورافتاده موروثی یک کسب و کار کوچک راه انداخته بودم. خدماتی مثل رایت cd ، طراحی کارت ویزیت و آگهی و کپی سیاه و سفید. ماه اول حتی نتونستم اجاره ناچیز مغازه را دربیاورم و مشکل اینجا بود که کسی اصلا در آن محدوده cd نیاز نداشت و کارت ویزیتی چاپ نمیکرد. یه روز مادرم ازم پرسید کاسبی چطوره؟ گفتم تعریفی نداره از صبح میشینم تو مغازه تا شب هیچی به هیچی. گفت ساعت چند مغازه ات را باز میکنی؟ گفتم حدود ساعت ۱۰. گفت: پسرم روزی رو صبح اول وقت تقسیم میکنن، شما اون موقع خوابی چیزی بهت نمیرسه. زدم زیر خنده و گفتم مگه کله پاچه ایِ؟ از ۱۰ تا ۵ بعد از ظهر هیچکس نمیاد، چه برسه به زودتر از ۱۰

یک ماه دیگه هم گذشت و من دیگه کلافه شده بودم. فشار زیادی برای حفظ شخصیتم جلوی پدر و فامیل تحمل میکردم و دنبال یه راه حل بودم. فقط به این فکر میکردم که اجاره های عقب افتاده رو پرداخت کنم و مغازه رو ببندم. شب به یاد حرف مادرم افتادم و تصمیم گرفتم مغازه را ۷ صبح باز کنم. ۷ صبح خواب آلود کرکره را بالا میدادم که یک پیرمرد به سرعت به طرفم اومد. گفت خدا رسوندت. پسرم کپی داری؟ گفتم آره

گفت از اینا کپی بگیر واسه من. هنوز کپی هاش تموم نشده بود که نفر بعدی اومد. بعد نفر بعدی و بعدش تا ساعت ۱۰ من حتی نتونستم چای بخورم. از کاغذها متوجه شدم که مربوط به دادگاه هستند و تازه فهمیدم روبروی مغازه ، ۵۰۰ متر آنطرف تر بر عکس مسیر رفت و آمد هر روز من،یک دادگاه هست. فردا هم همین ماجرا تکرار شد. سر از پا نمیشناختم که صبح بشه و مغازه رو باز کنم. بعد از چند روز توسط مدارس اون محدوده کشف شدم. کلی برگه امتحان و جزوه بود که میومد برای طراحی و کپی. بعد دانشجوها فهمیدن این مغازه از صبح باز میشه. تو کمتر از ۲ هفته همه چیز عوض شد. من نمیگم روزی رو صبح ها تقسیم میکنن، میگم باید زمان و مکان حضورت درست باشه. از اون موقع ساعت ۵ صبح بیدارم. معمولا خیلی از کارهام رو بین ۵ تا ۸ صبح انجام میدم و یک ساعتی هم در سکوت و آرامش کتاب میخونم. واسه همین وقتی میرسم شرکت پرانرژی و سرحال هستم. توصیه میکنم امتحان کنی