همکاران عزیزم عاشق اون خستگی هایی هستم که از کار شدید و سنگین در کنار همدیگر تجربه می کنیم. زمانی که می شینیم با بچه ها بدون اینکه مدیران خواسته باشند کارهای عقب مونده را تموم می کنیم. عاشق جر و بحثها روی نحوه انجام کار هستم که می خواهیم از دید تخصصیمون همدیگر را متقاعد کنیم. عاشق اینکه هیچ کدوممون نگاه به ساعت نمی کنیم. می میرم برای اون لحظاتی که یک کار بزرگ و سنگین را تموم می کنیم و روزی که برای کارفرما یا مشتری آن را ارائه می کنیم و لبخند رضایت رو روی لبشون می بینیم و دست به قلم می شوند که قرارداد را امضاء کنند. اصلا مگه از خستگی شدید ناشی از کارهای مفید در کنار همکارانی که همه فکر و ذکرشون کار تیمی و پیشرفت کاره احساس بهتری هم هست؟ این حس کمال گرایی و این میل به انجام بهترین کار که نه پاداش برامون مهمه نه شرح وظایف و مسئولیت یکی از مقدس ترین احساسات بشر است. امیدوارم همه قدر این با هم بودن ها را بدونیم که باهاش می شه کوهی را از جا برداشت.
امیر حسین میرزابیگی
دیگه نگو شام چی بپزم !! ○مجله آشپزی شکمو○
مشاهده
وبلاگ دست نوشته
